رابطه من و مرضیه با تمام مشکلاتی که داشتیم

همچنان پا بر جا بود و ما به عشق روزی دوباره در 

 کنار هم بودن روزامون رو به شب میرسوندیم.

به روزی که به تمام آرزوهامون رسیده باشیم شب و روزمون رو به سر میبردیم.

 ناگفته نماند که برادر مرضیه  قبل از رفتن به اونجا در مورد من به مرضیه گفته بود که : من از محمد عکسهایی دارم که اگه ببینی خودت همه چیزرو متوجه می شی که با چه کسانی کجا رفته و چه کارایی انجام داده. مرضیه به داداشش گفته بود اگه راست می گی باید ثابت کنی که داداشش در جواب به مرضیه گفته بود هر وقت اومدم اونجا عکسها رو هم با خودم می یارم . بعد از رفتنش به اونجا  مرضیه ازش خواسته بود که عکسهای من رو بهش نشون بده که برادرش از اونجایی که هیچ عکسی وجود نداشت به مرضیه گفته بود ... عکساش اونقدرناجوره که من شرمم مییاد  نشونت بدم و به این صورت از نشون دادن عکسهایی که اصلاً وجود نداشت طفره رفته بود.با وجود اتفاقی که قبلا پیش اومده بود مرضیه هیچ یک از حرف های داداشی رو باور نکرده بود

 بعد از چند ماه برادر مرضیه  به اتفاق پدرش به ایران برگشت تا با پدرش به خواستگاری شخصی که از قبل دوسش داشت ودر نظر گرفته بود که در ایران ساکن بودن برن.بعد از مراسم خواستگاری که شکر خدا به توافق رسیده بودن برادر مرضیه  در ایران موندگار شد و پدر مرضیه به فنلاند برگشت.قرار بر این بود که تابستان 84 یعنی شهریور ماه مرضیه و خانوادش برای مراسم عقد کنون داداشی به ایران سفر کنن.من اون روزا خیلی خوش حال بودم که بعد از 2 سال مرضیه رو میخواستم ببینم.همش لحظه شماری میکردم.بر عکس لحظه های انتظار به حدی به کندی میگذره که آدم رو تا مرز جنون میکشه. بالا خره لحظه ی دوست داشتنی و به یاد موندنی هم از راه رسید.من از قبل ساعت پرواز و فرود رو از مرضیه پرسیده بودم تا زمانی که وارد ایران میشه به فرودگاه برم و ببینمش.اگه اشتباه نکنم ساعت 9 شب قرار بود پروازشون به زمین بشینه.من با تمام شوقی که داشتم زود تر سر قرار حاضر شدم.من از دو هفته قبل از اومدن مرضیه، به فرودگاه رفته بودم و بهترین جا رو که بشه هم دیگه رو خوب ببینیم در نظر گرفته بودم.و به مرضیه گفته بودم که کجا میخوام وایسم.زمانی که وارد فرودگاه میشدم خیلی دلهره داشتم .به اون لحظه ای فکر میکردم که اگه با برادر مرضیه  رو در رو بشم چه اتفاقی میوفته.دلم رو زدم به دریا و به چیزی جز خود مرضیه فکر نکردم.اولین کسی که دیدم سعید (دایی مرضیه) بود.با هم احوال پرسی کردیم و بعد از کمی گپ زدن از هم جدا شدیم چون که صورت خوشی نداشت ما رو با هم میدیدن.من هم رفتم به محل قرار... پشت شیشه های سالن انتظار

از شانس بد توی اون همه پرواز تنها پروازی که

 با تاخیر به زمین نشست پرواز مرضیه بود .

دیگه چیزی نمونده بود سکته کنم. مثل اسفند روی آتبش بودم.

یجا نمیتونستم بمونم همش قدم میزدم.جالب اینجا بود که توی این مدت که در فرود گاه بودم اصلا برادر مرضیه  رو ندیدم.                                              

تقریبا پرواز با 1ساعت و 30 دقیقه تاخیر مواجه شد.

بالاخره پرواز به زمین نشست و خیال من از این بابت راحت شد

این دفعه دلهرم برای دیدن مرضیه بود.حالا همه مسافرا به طرف سالن میان به جز مرضیه تا این که... بعد از کمی انتظار چشمم به پدر مرضیه افتاد که جلو تر از همه حرکت میکرد.و بعد مرضیه و مادرش رو دیدم یه حال عجیبی بهم دست داد به خدا قابل بیان نیست یه حس خیلی قشنگی بود.گریه ام گرفته بود رو پاهام بند نبودم دستو پام میلرزید.مرضیه من رو از پشت شیشه دید اونم دست کمی از من نداشت.وقتی که از درب وارد سالن شدن اقوامشون که برای استقبال اومده بودن دورشون رو گرفتن.منم گفتم که هرچه بادا باد برم جلو از نزدیک ببینمش.رفتم جلو و دیدم که مرضیه هم مثل من چشمش به دنبال پیدا کردن منه.من دقیقا جلوی چشماش در فاصله 1متری بودم ولی من رو نمیدید چون فکر نمیکرد تا این حد نزدیکش اومده باشم.تا این که یه دفعه چشمش به من افتاد.هر دوتامون محو هم دیگه شده بودیم طوری که اقوام مرضیه وقتی صداش میکردن اصلا متوجه نمیشد.تا این که متوجه شدم نگاه مرضیه از من جدا شد و به سمت دیگه ای افتاد.وقتی برگشتم و پشت سرم رو دیدم متوجه حضور برادر مرضیه  شدم که کنار من ایستاده بود...